نمونه مشهوری از انسان‌دیسی در نگاره‌ای میکلانژ بنام آفرینش انسان. خداوند در این تصویر در حال آفرینش آدم دیده می‌شود. در این نقاشی، خداوند دارای اعضا و جوارح به تصویر کشیده شده است.

انسان‌انگاری، انسان‌دیسی یا انسان‌وارگی به معنای تعبیر انسانگونه از هر گونه مفهوم یا چیزی است که لزوماً خصلت و یا شکل انسانی نداشته باشد.

بطور مثال، در معماری، برخی مفاهیم ریشه انسان‌انگارانه دارند، و یا نسبت دادن خواص انسانی (مثل دست و پا و غیره) به خدا و یا موجودات فضایی.

در اسلام

طبق گفته قرآن خداوند در بیان فلاسفه اسلامی تعریف پذیر نیست چون به حد و رسم شناخته نمی‌شود و ماهیت ندارد یعنی خدا را نمی‌توان دید و نمی‌توان آن را وصف کرد. با این وجود در برخی کتب اسلام صحبت از جسم بودن خدا گردیده، و اینکه مانند انسان می‌خندد، می‌گرید، دست و پا و چشم دارد، و روز قیامت پای خود را داخل آتش جهنم می‌کند، و سوار بر خرش از آسمانها به زمین فرود می‌آید. با اینحال، تعابیر اینچنینی در نزد اغلب مکاتب اسلام (از جمله تشیع) مردود می‌باشد.